Bergense Beelden – twintig jaar beeldhouwen bij elkaar

Deze begon bij zijn dochter.

In 2024 ontstond het plan om een selectie van Gerrit van den Bergs beelden nog één keer bij elkaar te brengen. Niet zomaar als overzicht van zijn werk, maar als een tentoonstelling waarin ook de verhalen achter de beelden een plaats kregen.

Meer dan twintig jaar had Gerrit gebeeldhouwd.

Veel werken hadden in de tussentijd hun weg gevonden naar familie, vrienden en verzamelaars. Andere stonden nog in huis, de tuin of het atelier. Samen vormden ze een geschiedenis die nergens volledig was vastgelegd.

Dus begonnen we opnieuw te kijken.

Beelden werden tevoorschijn gehaald, opgemeten en schoongemaakt. Sommige stenen kregen opnieuw een laag was. Namen moesten worden teruggevonden en soms opnieuw worden besproken.

Want ook de naam van een beeld heeft bij Gerrit lang niet altijd vastgestaan.

Zo heette een werk ooit Ellipse on the Move, maar raakte de naam in de loop der jaren zoek. Tijdens het maken van de catalogus kreeg het beeld daarom de nieuwe naam Galapagos, vanwege de gelijkenis met de enorme ronde keien van de Galapagoseilanden. Toen later de oorspronkelijke titel alsnog werd teruggevonden, besloten we de nieuwe naam gewoon te houden.

Ook Labyrinth kent twee namen. Voor Gerrit was het een labyrint van rondingen en lijnen. Voor zijn kleinzoon was en bleef het jarenlang simpelweg ‘de knikkerbaan’.

Juist die verhalen werden een belangrijk onderdeel van Bergense Beelden 2024.

Dochter Ingrid beschreef tijdens de voorbereidingen hoe vader en dochter samen de beelden poetsten, opmaten en opnieuw bekeken. Soms wist Gerrit meteen weer hoe een beeld was ontstaan. Soms moest een naam even worden gezocht. En soms was er vooral de verwondering over wat er jaren geleden uit een ruwe steen was ontstaan.

De tentoonstelling werd daarmee meer dan een overzicht.

Er lagen ruwe stenen naast afgewerkte sculpturen. Er kwam een catalogus met foto’s en verhalen. En verspreid door de ruimte stond een selectie werken uit verschillende perioden: van vroege abstracte vormen tot Kracht en Souplesse, Gerrits eigen favoriete beeld, en natuurlijk Aphrodite.

Ieder beeld vertegenwoordigde een moment uit ruim twintig jaar werken met steen.

En samen vertelden ze misschien nog wel het mooiste verhaal:

dat creativiteit niet aan leeftijd gebonden is.

Gerrit begon pas rond zijn zestigste serieus met beeldhouwen. Wat begon met een paar stoffige lessen werd een oeuvre van tientallen beelden, tentoonstellingen, ontmoetingen en herinneringen.

Bergense Beelden bracht een deel daarvan voor even weer samen.

Om naar te kijken.

Om aan te raken.

En vooral om niet te vergeten.