Aphrodite – van ruwe steen tot godin

In 2011 begon Gerrit aan wat uiteindelijk het grootste beeld uit zijn oeuvre zou worden. Een blok Kisii-speksteen uit Kenia van waaruit langzaam een vrouwelijke figuur tevoorschijn kwam.

De naam verwijst naar Aphrodite, de Griekse godin van liefde en schoonheid.

Het beeld werd 1,74 meter hoog.

Maandenlang werkte Gerrit eraan in zijn atelier in Bergen. Eerst nog liggend, met grove vormen en zichtbare sporen van het gereedschap. Daarna steeds verder opgericht en verfijnd. De lijnen werden zachter, het silhouet duidelijker en de ruwe steen veranderde langzaam in een monumentale vrouwelijke vorm.

Ook zijn kleinkinderen zagen het beeld groeien. Kleinzoon Elliot herinnert zich de bezoeken aan zijn opa en oma in die periode nog goed. Rond dezelfde tijd las hij de boeken van Percy Jackson, vol verhalen uit de Griekse mythologie. Daardoor kreeg de enorme stenen godin in opa’s atelier voor hem nog iets extra bijzonders.

Tot dat moment was een ander beeld zijn absolute favoriet: Labyrinth.

Gerrit noemde het zo vanwege de vele lijnen, rondingen en verborgen vormen in de steen. Elliot had er een veel eenvoudiger naam voor bedacht: de knikkerbaan.

“Voor mij was het gewoon een knikkerbaan, compleet met lijnen, gleuven en ronde gaatjes.”

Maar toen Aphrodite eenmaal klaar was, verloor de knikkerbaan zijn eerste plaats.

Het beeld kreeg een plek in de tuin aan de Zuidlaan in Bergen. Daar stond ze hoog op haar sokkel tussen het groen.

En iedere keer dat zijn kleinzoon weer bij opa en oma op bezoek kwam, zag hij haar meteen staan.

Aphrodite was niet alleen Gerrits grootste beeld. Het werd ook een van de beelden waaraan binnen de familie de meeste herinneringen zijn verbonden.

Misschien maakt juist dat een kunstwerk uiteindelijk bijzonder.

Niet alleen de steen of de vorm, maar alles wat er tijdens het maken omheen gebeurt.